Los papeles para el selectivo ya estan enviados, el 30 de Mayo tengo q ir a recoger el sobre de la matricula. Hoy hacen el festival en el instituto para los alumnos de segundo de bachailler, pero yo no pienso ir , este año he sido una alumna fantasma , solo me he dedicado a ir a las clases que tenía que ir, y es mucho mejor asi , lo bien que he estado este no lo he estado ningún otro en ese maldito antro , tengo unas ganas de largarme de allí , solo me queda ir el 30 y ya no tengo que pisarlo más, aunque seguro que lo haré por ir a visitar peña y todo eso pero naaa. Por otra parte ya tengo unos ochenta y pico lerus para mi ninio dentro de poco ya podremos pedirlos y en un par de semanas los tendremos con nosotros, tengo unas ganas. Espero que me cojan para trabajar en algún lado asi podré conseguir el dinero antes y no torturaré tanto a la pobre dama XD
En fin, con respecto a otras cosas, vaya menuda espectación que ha tenido el fic de Akame estoy muy feliz con él ya que todo el mundo que lo ha leído le ha gustado y eso me anima a continuarlo, Kyo esta cada vez más emocionada con él y eso que al principio no le gustaba ^^
Ya hemos terminado el segundo cap , aki os lo dejo y decirle a la gente que le interese leerlo que en la anterior entrada teneís el primer cap ^^ en fin a ver que os parece
Pensar que tengo que volver a ver la cara de Kamenashi arrepintiéndose por todo lo pasado con Akanishi-san hace unos meses no me daba fuerzas para levantarme de la cama y prepararme para esa entrevista que teníamos en un Music Station.
De todas maneras lo hice, rápidamente me vestí con mi actual y genial gusto y me conduje por la autopista hacia el plató. Aunque digan que cuando conduces tienes que ir fijándote en la carretera a mi eso no me era posible; no podía parar de pensar en hace un par de días cuando Kamenashi me pidió si podía acompañarlo a tomar algo, y se desahogó conmigo. Me contó todo lo que sentía por Akanishi-san , y como se había creado ese malentendido que ahora mismo separaba KAT-TUN en diversos grupos.
Pisé el freno de repente, el semáforo estaba en rojo y casi atropello a una pareja de niños que se dirigían a la escuela; buff! Esto me pasa por preocuparme por lo que no me importa. De todas maneras dejaré eso para después.
Llegué al plató y salí del coche, dejé que el cerrojo automático trabájese por mi y pulsando desde casi ya la entrada el mando confié en encontrarme a Kame pronto. No quería que cometiese ninguna tontería en un plató de televisión. Y ayer antes de separarnos para dirigirnos a casa me había dejado con algunas dudas con respecto a como lo iba a solucionar todo.
Aún dudo de si lo que le estoy haciendo yo le vaya a servir de ayuda o le vaya a complicar el problema más, pero lo único que intento es zafarlo de más comeduras de cabeza de las que él solo se está imponiendo.
Recorrí el pasillo hasta los camerinos una de las chicas me indicó que Kamenashi ya había llegado que se lo había encontrado hace unos cinco minutos en el pasillo paralelo; sin agradecerle la información siquiera salí con prisas hacia él, cualquiera diría que estaba ansioso por encontrármelo, pero no era del todo así; algo dentro de mi me decía que estaba haciendo mal, que lo que me proponía hacer solo complicaría las cosas. Pero de todas formas, cuando le vi lo agarré por el brazo y lo llevé conmigo al interior del camerino, quería hablar con él muy seriamente; dejarle claro que no podía dejar a los cuatro vientos sus sentimientos hacia Akanishi y menos lo que sucedió entre los dos.
***
Estaba sentado jugando a lanzar una pelota de esas de goma contra una pared, esta rebotaba y se venía de vuelta a mi mano; todos andaban de aquí para allá; y otros todavía no habían llegado.
Vi a Taguchi coger por el brazo a Kamenashi y llevárselo a un cuarto; tenía cara de apresurado; o quizás era otra cosa, bah! Continué con mi pelota…
Pero Kame últimamente se le veía como ido, no sé, quizás algo más forzado y distante que de costumbre, y ese mismo día con lo arreglado que suele ir él siempre aparece con esas pintas.
Me paré en seco y apreté la pelota entre mis dedos; torcí la boca y chasqueé la lengua; algo estaba sucediendo; algo que se me escapaba y eso no me gustaba nada.
Jin entró con cara de zombi; siempre parece cansado pero es que ese día lo parecía más que nunca, tenía ojeras y no paraba de bostezar.
Lo vi dejarse caer lo antes posible al primer sofá que encontró a mano; y me giré para mirarlo; parecía que no había desayunado; bueno eso tampoco era tan raro en él.
Podría preguntarle si sabía que narices le pasaba a Kame-chan pero me lo impedí, negué con la cabeza y volví a girarme, eso si que sería una estupidez; porque era sabido que la “famosa” amistad entre Kamenashi y Akanishi había terminado como si nunca hubiese sido nada más que un gancho publicitario.
Escuche que Ueda y Maru acababan de llegar y estirándome sobre el respaldo de la silla le hice un gesto a Maru para que se acercara, posiblemente él si que sabría lo que estaba pasando.
***
Ahí estaba , destrozado, con el pelo revuelto y la mirada perdida, la camisa con alguna que otra arruga y los pantalones que arrastraban por el suelo del piso; sus movimientos lo delataban, mostraban lo que verdad le estaba sucediendo, Kame estaba muy bajo de moral , y eso me preocupaba debía ayudarle. Sin dudarlo lo cogí por un brazo y lo adentré en una habitación cercana, cerré la puerta tras de mi y lo empujé sentándolo en un sofá del camerino, el levantó la mirada y la clavó en mi, como si le sorprendiese que alguien estuviese haciendo eso.
-Kame, esto no puede seguir así, y lo sabes.-suspiré y me senté a su lado, cogiéndole la mano en señal de apoyo.
-No se a que te refieres.- y sus ojos me indicaron lo perdido que se encontraba.
-Pero mírate! – me aparté un poco señalándole de arriba abajo.- Si estas descuidado, no sonríes, no hablas ni te comportas como antes; que es lo que pretendes? – le miré suplicante.- Sabes que te estas destrozando, por que no paras?
-Tan solo es que no he dormido bien, una mala noche la puede tener cualquiera, no?- suspiró cerrando los ojos lentamente.- No voy a estar eternamente sonriendo.
-Y tampoco eternamente amargado, lo único que haces así es hacerte daño.- Le cogí de las manos y le obligué a mirarme a los ojos.- Kame, me preocupas, no puedo hacer nada por ti y eso me duele, me duele ver como una amigo tan importante para mi esta sufriendo tanto.
-Taguchi.- mantuvo la mirada serio, tragó saliva y suspiró de nuevo.- Ya lo sé y me gustaría poder hacer algo , pero qué?.- se soltó de mis manos, se levanto y me dio la espalda.- Mira déjalo, total a nadie más que a ti le importa, sabes que me pondré bien otra vez, estas cosas pasan.- llevó las manos a la cabeza y se las pasó por el pelo, mientras fingía una estúpida felicidad que me amargaba por dentro.- Enseguida me arreglo y estoy como siempre.
-No por estar bello por fuera, brillarás por dentro.- le susurré mientras me levantaba y me acercaba a su lado.- El dolor por mucho que se esconda se ve, los ojos no mienten. Kame, no dejaré que te hundas yo estaré ahí para darte la mano.- le sonreí con total sinceridad y salí de la habitación para dejarle a solas.
Seguramente rompería a llorar, se maldeciría y no saldría hasta pasado un buen rato, pero ahora lo necesita, por mucho que yo no quiera que sufra él necesita llorar, necesita pensarlo, ordenar las ideas, las acciones, pensar en lo sucedido y en lo que sucederá. Kamenashi esta acorralado y él solo tiene que encontrar la salida.
****
Maru se dio cuenta de que le había llamado y se acercó; le dije con la mano que se bajase un poco y le susurré con cuidado de que nadie más me escuchara:
-¿Qué le pasa a la peña?
-No sé pero el ambiente está muy cargado- me contestó suspirando-Menudo programita que nos espera hoy- prosiguió mientras miraba desviaba la mirada lentamente hacia Akanishi.-¿Qué le pasa es que no ha dormido hoy o qué?
-Ni idea-le contesté acomodándome en la silla echando las manos hacia atrás y lanzándole la pelotita para que la pillase al vuelo- eso mismo te iba a preguntar yo, bah! La verdad es que me espero un programa como los que estamos teniendo últimamente- proseguí mientras inclinaba la silla y me mecía empujándome con las piernas contra la mesa y haciéndole un gesto para que tomase asiento- a saber que a pasado con esos dos; escuchaste lo de que se pelearon, ¿no?
-Sí algo me comentó Ueda- me respondió sentándose en la mesa mientras se pasaba la pelota de una mano a otra- pero bueno, me resulta extraño, tan amigos como eran antes, se les veía tan unidos y ahora parece que se llevan mal.
-En eso tienes razón- suspiré y me coloqué de nuevo bien, cogí una lata que antes había abierto y dejado sobre la mesa y tomé un profundo trago- realmente las cosas así me sacan de mis casillas, ¿cuándo dejarán de comportarse como críos?- rápidamente lancé una mirada a Jin, realmente parecía destrozado, seguro que lo estaba pasando mal, pero entonces por qué no hacía nada para remediarlo.
-¿Cuándo dejaremos de comportarnos como críos?-me espetó de pronto, pero es que Maru siempre sabe con que salir, pensé mientras suspiraba y le veía bajar la cabeza lentamente mientras dejaba muerta la pelota entre una de sus manos- Me lo llevo preguntando demasiado tiempo.
-Hey!- me apresuré a decirle mientras le ponía mi cara ante sus narices- No te me deprimas ahora tú también, que ya está el patio lo suficientemente decaído como para que te unas a que esté más-le dije con una sonrisa- Mira , me gustaría hacer algo, realmente no me gusta quedarme con las manos quietas, pero …no puedo hacer nada si nadie nos dice que narices le pasa a todos.
-Tranquilo eso nunca me pasaría- me lanzó la pelota con su típica sonrisa- Bueno supuestamente podemos sacarlo de alguna manera, ¿no?-de nuevo dirigió su mirada hacia Akanishi y continuó-Yo también quiero ayudar.
-¿Pero cómo boss?- le dije dirigiendo la mirada al mismo sitio que él.
-Alguna manera habrá-sentenció y entonces se levantó para marcharse después de frotarme la cabeza como suele hacer y robarme la pelota.
****
Coments de autoras:
Kyo: members love LoL *w*!!!!!!!!!!*kyo baila feliz*
Kamui: puesh si se nota se nota, pero aun tine q florecer *con tono etéreo*
Kyo: waaaaa me ha gustado mucho más este capi q tienos tos , te rabu Junno! LoL
Junno: asias yo tb te rabu a ti , wiiii
Kamui: pos a mi me mola más Koki* se lanza sobre él* Koki cuqui (Nyaa)
Koki: juas, pos mal gusto no tienes ![]()
Kamui: lo che :3
Kyo: weee y ha salido Maru. Yuichi rabu rabu
Maru: eh q Ueda tb ha salido
Ueda: hum!
Kamui: waaaaaa*se le lanza, si tb* Cuqui!!!!!!! Yay!
Ueda:OoO
Kyo: XD
Kamui: de parte de una amiga te va el sado-maso
Ueda:…-_-U
Kyo: esto ya es desvarío XD
Maru: bah es normal con nosotros de por medio
Kyo: moraleja es malo escribir a estas horas -__-U
Kamui: yo eztoy acoztumbrada
Kyo:en serio Kamui comienza a darme miedo O-O
Kamui: no yo wena yo wena , Yay!
Kyo: kamui se metamorfosea a Junno
Junno: a mi?
Kyo: si conoces a otro?
Kamui:-_- etto… como q los coments son más largos q el capi
Kyo: pos mejor nos vamos desprendiendo y hasta la próxima, dejar coments please, ne? Es q nos hacen mucha iluuu *w*
Pues ala a ver que sucede esta vez XD
kureusanori

OlA!!!!!!
Me lLaMo nOrIkO!!! y sOy cHiLeNa AuNkE Me aFiLiE HaCe pOkO Y No kOnOzCo a nAdIe lE MaNdO SaLuDoS A ToDoS LoS Ke veAn EsTo!!!
EsTaBa lEyeNdO El (fAnFiCs?) De kAt-tUn y eStAbA SuPeR!!!
KeDe cOmPlEtAmEnTe EnGaNcHaDa y nO mE PuDe sAlIr HaStA TerMinAr!! (Mi mAmA Me rEtO T_T)
PeRo.... VaLiO La pEnA
Si eSkE PuEdEn dECiRmE AlGO pLiSs dIgAnMe dOnDe PuEdO EnKoNtRar La pRiMeRa pArTe,,, pLiS!!!!
OsInO No pOdRE DoRmIr!!!
HoNtOnI ArIgAtOu!!!
uN SalUdO A Mi hErMaNo:
DaIsUke!!!
NoRiKo.